https://www.youtube.com/watch?v=pDz9zmtQ7I4
![](https://82a4917ca18878a43669-e81f99ca919e14d885759195b2e13de8.ssl.cf1.rackcdn.com/84378198_l.jpg)
beauti_46
registro:
Nie liczę godzin ni lat to życie mija NIE JA
Honor
Dzisiejszy wieczór w operze spędziłam z "Madame Butterfly". Pewnie znacie tragiczną historię pięknej Cio-Cio_San, więc nie będę się rozpisywała. Coś w tym musi być, że znowu draniem okazał się facet - Pinkerton. Nie polubiłam go od pierwszego aktu, chociaż śpiewał pięknie. Jednak w każdym słowie ukazywał prawdziwe swoje, cyniczne, oblicze: "Zawsze i wszędzie sięga po to, na co przyjdzie mu ochota. Dlatego żenię japońskim zwyczajem na okres dziewięciuset dziewięćdziesięciu dziewięciu lat, z prawem comiesięcznego rozwiązania umowy. America forever". Śliczna Japonka, zostaje sama, gdyż Pinkerton wyjeżdża do Stanów, obiecując, że wkrótce do Niej wróci. Wraca, po trzech latach, ze swoją nową, amerykańską żoną. Te trzy lata Cio-Cio-San żyje w coraz większym ubóstwie. Odrzuca afekty japońskiego bogacza gdyż szczerze kocha swojego amerykańskiego męża. Skoro nie może żyć z honorem, honorowo umiera. I kto tu ma jajajajajajajajajaja?
Złota sobota
Takiego dnia chyba dotąd nie było w historii zimowych olimpiad - dwa złote medale dla Polaków! Pierwszy zdobył w niesamowity sposób nasz panczenista Zbigniew Bródka - młody i sympatyczny strażak z Łowicza. Wygrał z Holendrem Koenem Verweij'em o 3 tysięczne sekundy. Obliczono, że stanowi to różnicę 4,5 cm, przy biegu, który rozgrywa się z prędkością bliską 60 km/h. Trzeba nadmienić, że w łyżwiarstwie szybkim Holendrzy są światowymi liderami z bogatą historią i tradycjami w tej dziedzinie sportowej - to narodowy sport Holendrów. Swój rekordowy czas Zbyszek osiągnął w świetnym biegu z mistrzem świata (jedynym wśród łyżwiarskiej czołówki czarnoskórym zawodnikiem) Shani Davis'em. Po ukończeniu przez Holendra biegu okazało się, że Polak i Holender osiągnęli czas 1:45,00 - taki wyświetlał się na ekranach. Dopiero sędziowie po krótkiej chwili podali czas do trzech miejsc po przecinku - 1:45,006. Szaleństwo radości ogarnęło wszystkich. Tylko jeden Holender ostentacyjnie obnosił się ze swoją nadętą, obrażoną miną. Trzeci był Kanadyjczyk, również zadowolony ze swojego osiągnięcia.
Drugi złoty medal dzisiaj i w czasie tej olimpiady zdobył Kamil Stoch (pierwszy Polak, który zdobył dwa złote medale podczas zimowej olimpiady). Kamil prowadził już po pierwszej serii skoków, jednak w czasie drugiej serii obniżono o dwa stopnie rozbieg i zawodnicy skakali już nieco krócej niż w pierwszej serii, otrzymując rekompensatę punktową za skrócony rozbieg. Podobne emocje jak przy łyżwiarstwie szybkim czekały kibiców w finale skoków na dużej skoczni. Po pierwszej serii skoków, w której Stoch i Kasai oddali równe skoki, Kamil prowadził niewielką ilością punktów za lepszy technicznie skok. W finałowej, drugiej, serii skoków to Japończyk oddał o 1cm dłuższy skok jednak o zwycięstwie znowu zadecydowały punkty za technikę i warunki atmosferyczne (niekorzystny w czasie skoku Kamila wiatr). Kamil wyprzedził swojego rywala o 1,3 pkt. Znowu ogromna radość.
Rano, TVP transmitowała sztafetę (4 x 5 km) naszych narciarek. Nie będę opisywała całego biegu. Chciałabym tylko oddać Justynie Kowalczyk, co Jej się słusznie należy. Po raz drugi, po swoim 'złotym' biegu na 10 km, pokazała mistrzowską klasę. Startowała jako druga zawodniczka naszej sztafety i z 11 pozycji przesunęła się na pozycję 4! Może gdyby bieg trwał dłużej i Justyna biegłaby znowu swój koronny dystans (10 km!) pokonałaby kolejne 3 zawodniczki
i zdobyła złoto!
To były super emocje, fantastyczne sportowe rywalizacje, radość i duma, że jestem Polką, że mamy takich prawdziwych sportowców!!!! Mimo braku funduszy, obiektów sportowych na światowym poziomie posiadają Oni tzw. ducha walki, kochają to co robią, pokazują, że sport jest ich wielką pasją.
I tylko nadziwić się nie mogę, że ciągle pompujemy ogromną kasę w tych beznadziejnych kopaczy :/
Drugi złoty medal dzisiaj i w czasie tej olimpiady zdobył Kamil Stoch (pierwszy Polak, który zdobył dwa złote medale podczas zimowej olimpiady). Kamil prowadził już po pierwszej serii skoków, jednak w czasie drugiej serii obniżono o dwa stopnie rozbieg i zawodnicy skakali już nieco krócej niż w pierwszej serii, otrzymując rekompensatę punktową za skrócony rozbieg. Podobne emocje jak przy łyżwiarstwie szybkim czekały kibiców w finale skoków na dużej skoczni. Po pierwszej serii skoków, w której Stoch i Kasai oddali równe skoki, Kamil prowadził niewielką ilością punktów za lepszy technicznie skok. W finałowej, drugiej, serii skoków to Japończyk oddał o 1cm dłuższy skok jednak o zwycięstwie znowu zadecydowały punkty za technikę i warunki atmosferyczne (niekorzystny w czasie skoku Kamila wiatr). Kamil wyprzedził swojego rywala o 1,3 pkt. Znowu ogromna radość.
Rano, TVP transmitowała sztafetę (4 x 5 km) naszych narciarek. Nie będę opisywała całego biegu. Chciałabym tylko oddać Justynie Kowalczyk, co Jej się słusznie należy. Po raz drugi, po swoim 'złotym' biegu na 10 km, pokazała mistrzowską klasę. Startowała jako druga zawodniczka naszej sztafety i z 11 pozycji przesunęła się na pozycję 4! Może gdyby bieg trwał dłużej i Justyna biegłaby znowu swój koronny dystans (10 km!) pokonałaby kolejne 3 zawodniczki
![n6.gif](http://cachei.gamedesire.com/i/emot/blog/n6.gif)
To były super emocje, fantastyczne sportowe rywalizacje, radość i duma, że jestem Polką, że mamy takich prawdziwych sportowców!!!! Mimo braku funduszy, obiektów sportowych na światowym poziomie posiadają Oni tzw. ducha walki, kochają to co robią, pokazują, że sport jest ich wielką pasją.
I tylko nadziwić się nie mogę, że ciągle pompujemy ogromną kasę w tych beznadziejnych kopaczy :/
Nie pamiętamy już...
17 stycznia minęła kolejna rocznica wyzwolenia Warszawy. Nie wspominano o tym w mediach, również tutaj, na GD, nie było żadnej notatki. Oczywiście wpływ na takie postępowanie ma tzw. nowa opcja polityczna, wg której twierdzi się, że nasza stolica nie odzyskała w tym dniu wolności ponieważ jednocześnie zbrataliśmy się z nowym okupantem. Jednak fakt wyzwolenia się stolicy z okupacji niemieckiej pozostaje faktem. Nagłaśniany (przez komunistyczny rząd) przez wiele lat, z jednoczesnym pominięciem kompletnym milczeniem bierności wojsk polskich i sowieckich, obecnych od września 1944r., po drugiej stronie Wisły. Obecności haniebnej i zdradzieckiej, przyzwalającej na upadek Powstania Warszawskiego. Jednak wyzwalając się spod niemieckiej, zgodziliśmy się na sowiecką a potem na trzecią okupację :/ Widać to 'taka nasza tradycja", że zacytuję Kargula. Bez 'opieki' ani rusz.
Jednak ducha w narodzie bardzo trudno wyrugować
Jednak ducha w narodzie bardzo trudno wyrugować
https://www.youtube.com/watch?v=Ty-3SDp7cb8
Nie oceniaj...
Jak łatwo jest osądzać innych. I jakże często się mylimy. Nasze sądy wynikają z naszej wyobraźni, z naszych poglądów, obaw, zabarwione są tak mocno subiektywizmem. Życzę abyśmy powstrzymali się od ferowania szybkich i niesprawiedliwych wyroków, żeby nie brakowało nam choćby odrobiny obiektywizmu.
Wczoraj po południu spacerowałem z moją dziewczyną trzymając się za ręce. Pusściłem Jej dłoń, by wziąć mój telefon i zrobić to zdjęcie. Mija dziewczyna natychmiast uderzyła mnie w twarz i nie odzywała się do mnie przez resztę dnia. No, ale, bądźmy uczciwi... nie co dzień widzi się psa kierującego samochodem
I co myślicie o dziewczynie? :D
![498421883729975496_2AHadPWG_c_large.jpg](http://data3.whicdn.com/images/39689046/498421883729975496_2AHadPWG_c_large.jpg)
I co myślicie o dziewczynie? :D
6. piętro
Teatr ten mieszczący się na szóstym piętrze PKiN odwiedziłam dzisiaj z okazji przedstawienia pt. "Po drodze do Madison", opartej na powieści "Co wydarzyło się w Madison Caunty" R.Wellera. Główne role spóźnionych kochanków grali Daniel Olbrychski i Dorota Segda. Poszczególne sceny w nastrojowy sposób łączył, tworząc subtelny i nastrojowy klimat sam Zbigniew Namysłowski, grając na saksofonie fragmenty, których kanwę stanowił utwór "Autumn leaves". Z mieszanymi uczuciami odbierałam grę Daniela Olbrychskiego, który do tej roli kompletnie się nie nadawał. Był zbyt teatralny, grał z wielkim patosem (kompletnie nie pasującym do roli uczuciowego, wrażliwego i czułego kochanka). Był sztuczny, Dużo lepiej wypadła Dorota Segda, grająca Francescę - pragnącą a jednocześnie broniącą się przed gorącym i namiętnym uczuciem.
https://www.youtube.com/watch?v=-e8PIWNWRRQ
Dopiero po powrocie do domu przypomniałam sobie inny duet, Streep & Eastwood, który problem spóźnionej miłości, tej prawdziwej i jedynej, przedstawił w sposób pełen wrażliwości, ciepła, namiętności i dramatyzmu. Między nimi był ten magnetyzm, ogromna tęsknota dwojga ludzi do czułości, którą sobie pięknie darowali. Tego właśnie brakowało w sztuce granej na 6.piętrze. Pozwolę sobie na obszerny fragment, którego nie usłyszałam w dzisiejszej sztuce, a który oddaje tragizm postaci Francesci (choć nie jej jednej): Nikt nie rozumie czemu kobieta postanawia mieć dzieci, męża... Jej życie w pewnym sensie się zaczyna, w pewnym kończy. Układamy sobie życie a potem odkładamy wszystko.... żeby mogły je sobie ułożyć dzieci. Odchodząc, zabierają ze sobą nasze życie. Mamy żyć dalej ale nie pamiętamy dlaczego..., bo od lat nikt nas o to nie pytał. A tak, miłość wydaje się czymś nieosiągalnym.
- Ale teraz ją masz.
- Chcę ją zachować na zawsze. Chcę Ciebie kochać tak jak dziś, przez całe życie.. Jeśli wyjedziemy, stracimy to. Nie umiem zapomnieć o jednym życiu żeby zacząć drugie. Mogę jedynie zachować nas gdzieś w środku.
Z recenzji, które później przeczytałam, pojawił się pełny obraz tego nieporozumienia, jakim była dzisiejsza sztuka. Otóż to sam Daniel Olbrychski wybrał sobie sztukę, ze scenariuszem napisanym przez własną żonę, w której zagrał dla uczczenia swojej 50-rocznicy prazy aktorskiej.
Pożałowania godne jest jak starsi artyści nie potrafią starzeć się z godnością, nie ośmieszając się. Jak podejmują się 'przyciasnych' ról, jak liftingują wszystko co się da, żeby tylko ubyło im kilka lat, jak za wszelką cenę (śmieszności) chcą utrzymać się na plakacie.
A przecież można starzejąc się nie tracić pogody ducha i lica, nie tracić godności i szacunku dla siebie i wcale nie tracić popularności - że za przykład podam tutaj Panią Danutę Szaflarską ("Pora umierać") świetnie grającą postać pogodnej i mądrej staruszki - mój szacunek i uznanie dla Pani!!!!
- Ale teraz ją masz.
- Chcę ją zachować na zawsze. Chcę Ciebie kochać tak jak dziś, przez całe życie.. Jeśli wyjedziemy, stracimy to. Nie umiem zapomnieć o jednym życiu żeby zacząć drugie. Mogę jedynie zachować nas gdzieś w środku.
Z recenzji, które później przeczytałam, pojawił się pełny obraz tego nieporozumienia, jakim była dzisiejsza sztuka. Otóż to sam Daniel Olbrychski wybrał sobie sztukę, ze scenariuszem napisanym przez własną żonę, w której zagrał dla uczczenia swojej 50-rocznicy prazy aktorskiej.
Pożałowania godne jest jak starsi artyści nie potrafią starzeć się z godnością, nie ośmieszając się. Jak podejmują się 'przyciasnych' ról, jak liftingują wszystko co się da, żeby tylko ubyło im kilka lat, jak za wszelką cenę (śmieszności) chcą utrzymać się na plakacie.
A przecież można starzejąc się nie tracić pogody ducha i lica, nie tracić godności i szacunku dla siebie i wcale nie tracić popularności - że za przykład podam tutaj Panią Danutę Szaflarską ("Pora umierać") świetnie grającą postać pogodnej i mądrej staruszki - mój szacunek i uznanie dla Pani!!!!
https://www.youtube.com/watch?v=pnxeKl-Kbqw